Ik schop tegen hem aan. Lekker schoppen, zo hard mogelijk. Het liefst tot hij kermend op de grond ligt, het bloed uit zijn mond loopt en de tanden uit zijn prachtige smoel, omdat ik zo hard heb geschopt. Okee. Niet. Maar, ik zou het wel willen doen. Zo hard dat ik een heks word uit een slecht sprookjesboek en hij niets anders kan dan weggaan. Dan zou ik zijn gezicht vastpakken en schreeuwen dat ik gelijk had dat hij toch wel weg zou gaan. Dat ik vervloekt ben en het mijn schuld is. Dat alle mannen eikels en hufters zijn. Zie je nou wel?!
Ik ben mijzelf af en toe niet. Af en toe ben ik gewoon vervaagd in de fog van mijn gedachten. Hij weet niet waar hij mee bezig is door bij mij te blijven. Ik ben niet slank, ik ben niet überzelfverzekerd, mijn neus en kin zijn te groot, ik heb een onderkin en ik ben te emotioneel. Hoe dom ben je dan? Ik wil zijn gezicht met stoppeltjes vastpakken, hem in zijn prachtige diepblauwe ogen kijken en schreeuwen hoe stom dit allemaal is. Dat het gedoemd is om te mislukken. Ik wacht op de klap, tot het voetstuk onder mij vandaan wordt getrapt. Om te schreeuwen tijdens mijn iets te tipsy nachten dat hij echt moet oprotten. Dat alle mannen hetzelfde zijn en hij ook. Wedden?

En ik blijf maar schoppen en schoppen, ik blijf maar vechten tegen onvoorwaardelijkheid. Ik blijf maar schoppen tegen het mooiste wat kan zijn en kan komen.
Ik schop en ik sla, maar hij gaat maar niet..

“Allebei gezegend en belast met het besef van het verleden
Brengt het stress met zich mee”